اطلسی ها

ما همه

سیاه و زرد

یا سفید و سرخ

اهل عزتیم

کوه غیرتیم

میهن تماممان هر کجای این زمین یکیست

ما

ناممان، مراممان، خاندانمان یکیست

ما

هم قبیلهایم

قبلهمان یکی ست

اطلسی ها...

چقدر این شعر رو دوست دارم. سال ۸۸ توی هواپیمایی که از شیراز به تهران میومد نوشتمش.

از کنگره شعر دفاع مقدس بر میگشتیم.

بیشتر هواپیما رو بچه های شاعر پر کرده بودند و شوخی ها و خنده هایی تکرار نشدنی داشتیم

نقدا این که

دور خودم میچرخم و

عروسکو میچرخونم

سقف خونه چرخ میخوره

چرا چرا نمیدونم

موهای من رفته بالا

شده شبیه باد بادک

من برای عروسکم

الان شدم چرخ و فلک

اطلسی ها...

گروه شعر قدیممون راه افتاده. همون گروه ۴ نفره خوبیش اینه که مجبوریم شعر بنویسیم و این خیلی خوب است اطلسی ها...